Mistyka kartuzjańska – mistyka chrześcijańska; określenie obejmujące powstałe w zakonie kartuzów i w nim przekazywane pisane świadectwa o mistycznych doświadczeniach oraz przyczynki do teorii mistyki.
Cechy charakterystyczne i przedstawiciele
Największym ideałem kartuskim jest zjednoczenie duszy z Bogiem w miłości. Najważniejszym bowiem obowiązkiem kartuzów jest – oddać się poszukiwaniu i posiadaniu Boga w swojej duszy (w człowieku wewnętrznym), aby osiągnąć doskonałość miłości – cel ich profesji, jak zresztą każdego życia monastycznego. Do zjednoczenia z Bogiem służą przede wszystkim modlitwa, rozmyślanie, asceza, ubóstwo, samotność, milczenie, czuwanie nocne, a także post. Dzięki temu zakonnik może w sposób pełny i całkowity otworzyć się na obecność Boga. Kartuzjańską szkołę duchowości charakteryzuje: roztropna dyskrecja, radość i prostota, ustawiczna uwaga oraz tkliwa miłość do Jezusa Chrystusa i Maryi.