Zakon kartuzów nie rozwinął właściwej teologii mistyki. Powodów należy upatrywać w braku programów studiów, a także powściągliwości wobec działalności naukowej. Mimo tego, autorzy mistyczni pochodzący z tego zakonu wnieśli swój ogromny wkład w rozwój tradycji mistycznej opartej na trzech płaszczyznach. Pierwsza płaszczyzna charakteryzuje się duchowością skupiającą się na życiu Jezusa Chrystusa. W głównej mierze odnosiło się to do codziennego rozpamiętywania ziemskiego życia Jezusa. Z tego względu mistyka kartuzjańska należy do głównych źródeł devotio moderna. W drugiej płaszczyźnie, autorzy kartuzjańscy podjęli kwestię, w istniejącej już dyskusji o stosunku między afektywną a intelektualną teologią mistyki. Pierwsze stanowisko, skrajnie antyintelektualistyczne, którego reprezentantami byli Hugon z Balmy i Wincenty z Aggsbach, traktowało o możliwości zjednoczenia mistycznego z Bogiem bez uprzedniego lub towarzyszącego poznania rozumowego. Drugie stanowisko natomiast korygowało pierwsze. Do jego przedstawicieli należeli m.in.