Poznał tutaj także Matthäusa Zella i Jakoba Sturma, jego późniejszych współbojowników w Strasburgu, przypuszczalnie również Thomasa Murnera jego przyszłego przeciwnikaVgl. Stierle (1974), S. 29ff..
W 1512 został powołany przez biskupa Spiry na kanonika w Bruchsal. W tym czasie uczył się języka hebrajskiego i poznał Konrada Pellikana i Jana Oekolampada. W 1515 został kaznodzieją w katedrze w Bazylei. Otrzymując ten urząd został automatycznie wykładowcą teologii i hebraistyki na uniwersytecie w Bazylei. W 1517 roku został rektorem uniwersytetu. Bywał w kręgach Erazma z Roterdamu i prowadził korespondencję z Marcinem Lutrem i Huldrychem Zwinglim (od 1520 roku).
Jego kazania na temat listu Pawła do Rzymian cieszyły się dużym powodzeniem.
Za rekomendacją Erazma i Ulricha von Hutten został w 1520 roku kaznodzieją w katedrze w Moguncji. Jako doradca arcybiskupa Albrechta Hohenzollerna próbował wpłynąć na prowadzony spór między wyznaniami i jako palatyński kanclerz osiągnąć porozumienie z Lutrem. W 1521 roku towarzyszył biskupowi Albrechtowi na sejmie Rzeszy w Wormacji i wypowiedział się za Lutrem. Jego działalność mediacyjna wywołała jednakże irytację Marcina Lutra, którą w marcu 1522 roku próbował załagodzić podczas wizyty Lutra w Wittenberdze.