Liczne latarnie kalifornijskiego wybrzeża Pacyfiku zostały wpisane na listę National Register of Historic Places i objęte ochroną.
Spośród kalifornijskich latarni wyróżniają się latarnie śródlądowe – Rubicon Point i Sugar Pine Point, służące nawigacji na jeziorze Tahoe w górach Sierra Nevada.
Historia Sytuacja u progu gorączki złota thumb|Wybrzeże na północ od San Francisco W 1848 na mocy traktatu z Guadalupe Hidalgo obecny stan Kalifornia został przyłączony do Stanów Zjednoczonych. W tym samym roku rozpoczęła się gorączka złota, która ściągnęła kilkaset tysięcy ludzi na zachód kontynentu. Alta California, część Nowej Hiszpanii i późniejszego Meksyku nie odgrywała większej roli gospodarczej. Uwieńczone sukcesem poszukiwania złota spowodowały znaczący wzrost żeglugi na pacyficznym wybrzeżu Ameryki. Skaliste wybrzeża Kalifornii były obszarem o wiele bardziej wymagającym od kapitanów niż wybrzeże atlantyckie. Pierwszą latarnię morską na Wschodnim Wybrzeżu (Boston Light) zbudowano już w 1716. W połowie XIX wieku na Zachodnim Wybrzeżu nie było żadnych latarni, które pomagałyby w nawigacji.