W 1857 wydał z kolei biografię metropolity nowogrodzkiego i petersburskiego.
W 1858 został rektorem seminarium duchownego w Riazaniu oraz profesorem teologii, stanowisko to łączyć miał z obowiązkami przełożonego monasteru Przemienienia Pańskiego w Riazaniu. Został również dziekanem monasterów w Sołotczy, Riazaniu i Poszczupowie. Już dwa lata później Święty Synod przeniósł go na analogiczne stanowisko w seminarium duchownym w Nowogrodzie, mianując go równocześnie przełożonym monasteru św. Antoniego Rzymianina w Nowogrodzie. Także w eparchii nowogrodzkiej archimandryta Makary łączył pracę w seminarium z obowiązkami dziekana kilku klasztorów, był też kierownikiem komitetu zajmującego się badaniami historii eparchii nowogrodzkiej i członkiem konsystorza. Na uroczystości tysiąclecia Nowogrodu opracował przewodnik po zabytkach historii cerkiewnej w mieście oraz publikację o domu biskupim w Nowogrodzie.