Do 1857 wydał publikację dotyczącą zabytków historii prawosławia w guberni niżnonowogrodzkiej (Pamiatniki cerkownych driewnostiej. Niżegorodskaja gubiernija, Памятники церковных древностей. Нижегородская губерния).
W 1853 został skierowany do pracy na stanowisku inspektora seminarium duchownego w Permie oraz profesora teologii w tejże szkole. Został także członkiem konsystorza eparchii permskiej i solikamskiej. W tym samym roku otrzymał godność igumena i na osobiste polecenie metropolity moskiewskiego Filareta został członkiem komitetu przy Świątobliwym Synodzie Rządzącym odpowiedzialnego za sporządzenie inwentarzy zabytków historii cerkiewnej. W celu zapoznania się ze stanem zabytków w poszczególnych eparchiach ihumen Makary wyjeżdżał następnie do Wołogdy, Jarosławia, Włodzimierza i Kostromy. Rok później otrzymał godność archimandryty. W tym samym roku przeprowadził badania w nowo odkrytym archiwum w soborze Mądrości Bożej w Nowogrodzie Wielkim oraz w innych najstarszych świątyniach Nowogrodu. Ich rezultaty przedstawił w dwutomowej pracy Archeołogiczeskoje opisanije cerkownych driewnostiej w Nowgorodie i jego okriestnostiach, wydanej w 1860.