Zaprzyjaźnił się tam z Siergiejem Bułgakowem, jednym z najwybitniejszych teologów prawosławnych XX wieku oraz z jednym z największych dwudziestowiecznych, rosyjskich myślicieli religijnych, Nikołajem Aleksandrowiczem Bierdiajewem. To właśnie tym intelektualistom twórczość Evdokimova zawdzięcza liczne inspiracje. Przetworzone i opracowane w specyficzny sposób, nadały jego teologicznym wypowiedziom niepowtarzalny charakter i atmosferę. W okresie późniejszym zaprzyjaźnił się z wieloma innym, uznanymi przedstawicielami tzw. „szkoły paryskiej”, m.in. Elisabeth Behr-Sigel, ojcem Nikołajem Afanasjewem, Lwem Zanderem, Olivierem Clément.
W 1927 r. zawarł związek małżeński z Nataszą Brunel, nauczycielką języka włoskiego. Z tego związku narodziło się dwoje dzieci: Michał (Michel Evdokimov), teolog, kapłan, autor licznych książek, emerytowany profesor literatury porównawczej w Poitier i Nina Pecheff-Evdokimov.
W 1928 r. ukończył studia teologiczne w Instytucie św. Sergiusza i uzyskał stopień naukowy. Pod koniec lat dwudziestych był członkiem założycielem Rosyjskiego Studenckiego Ruchu Chrześcijańskiego (ros. Русское студенческое христианское движение, РСХД [Russkoje studienczieskoje christianskoje dwiżenie]).