Rozpoczął także pracę wykładowcy w Teologicznym Instytucie św. Sergiusza. Razem z Olivierem Clémentem organizował letnie kursy teologiczne i programy kształcenia teologicznego dla dorosłych.
W 1954 r. ponownie się ożenił. Jego druga żona, Tomoko Sakai, była córką japońskiego dyplomaty.
W 1959 r. otrzymał stopień doktora teologii za książkę „Prawosławie”. W 1964 r. Paula Evdokimova wyznaczono na oficjalnego obserwatora na trzecią sesję Soboru Watykańskiego II; miał wpływ na kształt Gaudium et spes. Duszpasterskiej Konstytucji o Kościele we Współczesnym Świecie. W tamtym okresie rozwijał swoją działalność ekumeniczną. Pisał artykuły do czasopisma „Bible et vie chretienne” i wykładał w Instytucie Ekumenicznym w Bossey i Instytucie Katolickim w Paryżu.
Paul Evdokimov zmarł 16 września 1970 r.
Najważniejsze tematy i język refleksji teologicznej Paula Evdokimova Jego twórczość teologiczną cechuje bogactwo wątków i tematów, należą do nich m.in.: kwestia współczesnego ateizmu, jego przyczyn, form, wpływu, błyskawicznego rozprzestrzenia się, kondensacji i konsekwencji, jakie ze sobą niesie; szalona miłość (gr.