W XVIII w. zaszły poważne zmiany w wyglądzie kompleksu monasterskiego. Rozebrano cerkiew św. Grzegorza, wzniesiono za to (w latach 1759–1761) dzwonnicę nad południową bramą wjazdową. W 1787 otwarto nowy budynek szpitalny z cerkwią Wszystkich Świętych, zaś po pożarze odnowiono freski w głównym soborze klasztornym. Świątynia ta już po ok. 40 latach od powstania została przebudowana w stylu późnoklasycystycznym. W 1797 przebudowano cerkiew św. Warłaama i refektarz. W monasterze pochowany został poeta Gawriił Dierżawin.
Na początku XX w. w monasterze przebywało 26 mnichów i posłuszników, którzy zajmowali się m.in. prowadzeniem szkoły parafialnej (od 1890). Klasztor funkcjonował do 1920, gdy został zamknięty przez władze radzieckie. Całe jego wyposażenie podległo konfiskacie. Dziesięciu mnichom, będącym już w podeszłym wieku, pozwolono pozostać przy cerkwiach Przemienienia Pańskiego i św. Warłaama, które pozostały czynne jako parafialne. Stan ten utrzymał się do lat 1930 i 1932, wówczas obie świątynie przeszły na własność muzeum w Nowogrodzie. Inne budynki przejęło wojsko. W budynkach klasztornych mieścił się następnie m.in. szpital psychiatryczny. W latach II wojny światowej monaster poważnie ucierpiał w czasie bombardowań i ostrzałów artyleryjskich, stacjonowały w nim wojska niemieckie.