Szerzył działalność oświatową we wsiach zimie krakowskiej i na Podhalu. Po ukończeniu studiów odbywał specjalizację w klinikach w Wiedniu, gdzie otrzymał stopień sekundariusza I klasy w szpitalu Krankenanstalt Rudolfstiftung. Został specjalistą higieny i chorób wewnętrznych. W stolicy monarchii był członkiem zarządu Polskiego Stowarzyszenia „Przytulisko”, udzielając pomocy lekarskiej Polakom.
Jeszcze podczas studiów odwiedził Sanok i przebywając na placu św. Jana rozważał, że mógłby tam osiąść i żyć. Później, wybierając miejsce swojej pracy zdecydował się na Sanok. Przed przyjazdem tam ożenił się pod koniec 1886 we Lwowie z Wilhelminą Leixner (1859–1912), pochodzącą ze Stanisławowa nauczycielką szkół wydziałowych żeńskich, ok. 1887 pracującą we Lwowie, działaczką ruchu abstynenckiego i przeciwalkoholowego i Towarzystwa św. Wincentego à Paulo.