Specyficzny skład farb krzemianowych nadaje im specjalne i wyjątkowe właściwości. Mineralno-krzemianowe powłoki malarskie uznaje się za bardzo trwałe i odporne na warunki atmosferyczne. Ich trwałość znacznie przekracza sto lat. Przykładem może być pokryty w XIX wieku mineralną powłoką malarską ratusz w miejscowości Schwyz w Szwajcarii.
Historia W poszukiwaniu "kamienia mądrości" (mającego służyć wytwarzania złota) alchemicy odkrywali w paleniskach połyskliwe perły. Okazało się, że piasek topi się w wysokich temperaturach w połączeniu z potażem, tworząc szkło. Wykonano pierwsze małe, okrągłe szyby ze szkła wodnego których użyto w oknach. Produkcja szkła wodnego na skalę przemysłową zaczęła się w XIX wieku w zakładach Van Baerle w Gernsheim i Johanna Gottfrieda Dinglera w Augsburgu. Pierwsze próby sporządzenia farb zawierających szkło wodne podejmował Johann Nepomuk von Fuchs. Około roku 1850 malarze Kaulbach i Schlotthauer pomalowali fasadę monachijskiej Pinakoteki. Wskutek użycia pigmentów niezdolnych do sylifikacji (pigmentów ziemnych) malowidła zostały jednak wypłukane ze szkła wodnego.
Farby mineralne zostały opatentowane w roku 1878 przez rzemieślnika-badacza Adolfa Wilhelma Keima i są do dziś wytwarzane przez stworzone przez niego przedsiębiorstwo Keimfarben w niemieckim Diedorf koło Augsburgu.