Także V. van Baerle, od którego Keim był zależny jako od dostawcy szkła wodnego, sam podejmował próby wytwarzania farb krzemianowych. Jego eksperymenty dojrzewały latami, również on uzyskał ostatecznie dobre wyniki. Zakłady van Baerle w Gersheim am Rhein i firma Keimfarben w Diedorf koło Augsburgu stały się znanymi producentami tych farbKurt Wehlte: Werkstoffe und Techniken der Malerei. Band III, Urania Verlag, 2001, , S. 452..
Impuls do podjęcia intensywnych prac badawczych przez Adolfa Wilhelma Keima zapewnił król Bawarii Ludwik I. Ten posiadający wyrobiony zmysł artystyczny monarcha był do tego stopnia zachwycony barwnymi wapiennymi freskami północnych Włoch, że chciał cieszyć się takimi dziełami równiej w swoim królestwie, Bawarii. Pogoda na północ od Alp, znacznie surowsza niż we Włoszech, szybko jednak niszczyła malowidła. W tej sytuacji bawarscy naukowcy otrzymali zlecenie stworzenia farby mającej wygląd wapna, ale trwalszej.
Oryginalne powłoki malarskie z XIX wieku istnieją do dziś.