Położenie satelity na orbicie było utrzymywane z dokładnością 1 minuty łuku za pomocą cewek magnetycznych oddziałujących z polem magnetycznym Ziemi i kół zamachowych. Oś Z statku zawsze była skierowana do Słońca. Eksperymenty naukowe były umieszczone na osi X. Początkowy ruch obrotowy statku został uniesiony przez dwa odczepiane ciężarki (metoda „yo-yo”). Pozycję wyznaczano za pomocą czujnika Słońca, poszukiwacza gwiazd, czujnika horyzontu i magnetometru.
Łączność z satelitą utrzymywano jedynie w ciągu 12 godzin doby za pośrednictwem centrum satelitarnego w Darmstadt (RFN) - European Satellite Operation Centre, poprzez stację w Redu (Belgia). Informacje uzyskiwane z drugiej połowy doby pozostawały w pamięci pokładowego komputera i były w następnym seansie łączności przekazywane na Ziemię. Dane telemetryczne przekazywano na częstotliwości 148 MHz. Komputer pokładowy dysponował sześcioma blokami 4096 b/s oraz siedmioma blokami pamięci. Satelita kontaktował się z Ziemią co 12 godzin. Czas obserwacji dzielony był równo między eksperymenty, na zasadzie 1 okrążenie Ziemi dla 1 instrumentu. Detektory obserwowały swoje cele w dwóch trybach: 1000 sekund ciągłej obserwacji albo 128 sekund obserwacji, a potem akumulacja promieniowania tła.