Jedno prawo, jeden człowiek, jeden rok wystarczył, żeby nie tylko ocalić was od tego wielkiego niebezpieczeństwa, ale ponadto dać wam w ręce panowanie na morzu i lądzie nad wszystkimi ludami (De imperio Gnaei Pompei 19.56). Zręcznie też wykorzystał dla sprawy sytuację Lukullusa, którego zresztą lubił i cenił. Lucjusz Lukullus, który do pewnego stopnia mógł był zaradzić tym klęskom część żołnierzy, którzy już odsłużyli swe lata, rozpuścił, część oddał Maniuszowi Glabrionowi, zmuszony do tego waszym rozkazem, ponieważ zgodnie z tradycją postanowiliście ograniczyć jego długo trwające dowództwo (De imperio... 9.26)
Stylistycznie mowa została skomponowana w tzw. „średnim stylu”, odznacza się piękną formą i licznymi figurami retorycznymi.
Mowa została przyjęta z uznaniem i doceniona za stylistyczne dopracowanie, oraz przejrzystość formy. Jednak okoliczności w jakich ją wygłoszono, a w szczególności poparcie partii ekwickiej (pomimo deklarowanych przez Cycerona sympatii konserwatywnych), spowodowały, że już w starożytności autor mowy został oceniony dosyć surowo.