Prokurator zbierał dowody (dokumenty, fotografie, zeznania świadków, opinie biegłych – zazwyczaj grafologów) i podejmował jedną z 3 decyzji: o odmówieniu ścigania, o przedłożeniu sądowi aktu oskarżenia lub o zawieszeniu postępowania. Rozprawa była tajna i odbywała się bez obecności oskarżonego, prokuratora, obrońcy ani świadków. Sąd miał prawo wezwać oskarżonego lub świadków, jednak czyniono to niezmiernie rzadko ze względu na wymogi konspiracji. Kara śmierci musiała być orzeczona jednogłośnie, inne kary – bezwzględną większością głosów. Wyrok podlegał zatwierdzeniu Komendanta AK. Jeśli nie został zatwierdzony, tracił moc prawną, a komendant powoływał nowy skład sędziów. Wyrok nowego składu nie podlegał zatwierdzeniu przez komendanta. Wynikało to z faktu, że WSS-y opierały się na postępowaniu doraźnym wprowadzonym w życie 2.09.1939 r.