Lucius Iavolenus Priscus (właściwie Gaius Octavius Tidius Tossianus Lucius Iavolenus Priscus; ur. ok. 60, zm. ok. 138) – był rzymskim politykiem, senatorem i sławnym prawnikiem z I/II w n.e.
Życiorys Jawolenus był przełożonym prawniczej szkoły Sabinian (Scholae Sabinianae) jako następca Gnejusza Celiusza Sabinusa Arulenusa i nauczycielem Salwiusza Julianusa, który z kolei został jego następcą w szkole Sabinian.
Rozpoczął karierę jako legat legionu IV Flavia Felix w Dalmacji, następnie w 83 był legatem legionu III Augusta w Numidii. Potem był judycjariuszem prowincji Brytanii (iuridicus provinciae Britaniae; 84/86?), zanim w końcówce roku 86 (od września) został konsulem zastępczym (consul suffectus). W konsulacie tym towarzyszył mu Aulus Bucius Lappius Maximus. W następnych latach sprawował namiestnictwa Germanii Górnej (89/90-91/92), Syrii (ok. 98/99-ok. 99/100) i Afryki (ok. 101).