Podczas powstania styczniowego na placu wykonano dwadzieścia jeden wyroków śmierci, dwunastu więźniów powieszono, dziewięciu rozstrzelano. Zginęli tu wówczas m.in. Zygmunt Sierakowski i Konstanty Kalinowski (pamięć o nich upamiętnia znajdująca się przed kościołem płyta z napisem w języku litewskim). W 1875 plac otaczały murowane budynki, w wielu z nich mieściły się sklepy, szynki, kawiarnie i warsztaty. W połowie lat 80. XIX wieku plac został wybrukowany tzw. kocimi łbami. W 1897 na pustym terenie z inicjatywy Salomona Górewicza odbyła się pierwsza w Wilnie wystawa rolnicza, z tej okazji na środku placu ustawiono ogromny namiot.
XX wiek 245px|thumb|left|Wilno, Plac Łukiski, 19 kwietnia 1919. Przegląd oddziałów Wojska Polskiego po zajęciu miasta. Za Józefem Piłsudskim generałowie: Edward Śmigły-Rydz, Stanisław Szeptycki, Kazimierz Sosnkowski thumb|245px|Jubileusz dwudziestopięciolecia 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie. Fragment uroczystości na placu Łukiskim, sierpień 1939. W oddali widoczny kościół św. Jakuba i Filipa Od 1900 na placu odbywał się coroczny jarmark świętojerski, a w 1907 miały tu miejsce pokazy cyrkowe. W tym czasie od strony Gieorgijewskiego Prospiektu (obecnie alei Giedymina) i ulicy Kazańskiej (obecnie Vasario 16-osios) rozpoczęto budowę bulwarów spacerowych.