Opisy i szkice miasta i okolic wykonane przez architekta Wawrzyńca Gucewicza przedstawiają Łukiszki jako pustą przestrzeń, którą opisano jako tereny należące do miasta.
XVIII–XIX wiek Znalezienie się Wilna w zaborze rosyjskim dla placu Łukiskiego żadnego znaczenia, opis tego miejsca dokonany przez lekarza Józefa Franka, który zamieszkał w Wilnie w 1805 przedstawia zaniedbaną pustą przestrzeń poza miastem, gdzie piętrzyły się stosy obornika. W tym okresie rozpoczęto budowę drewnianych budynków tworzących osadę położoną przy błotnistym nieutwardzonym placu. Większość z nich była parterowa, wiele służyło za warsztaty lub magazyny. Ok. 1800 w pobliżu kościoła św. Filipa i Jakuba wybudowano lazaret, w 1834 rozpoczęto budowę więzienia, którą ukończono w 1837. Pozostała część placu nadal pełniła funkcje pastwiska przeciętego znaczną ilością dróg i ścieżek. W 1860 władze przeniosły na plac Łukiski największe targowisko miejskie, na którym umieszczono również wagę miejską. Położenie daleko od ówczesnego środka miasta oraz brak infrastruktury wywoływały niezadowolenie zarówno sprzedawców jak i kupców, po każdym deszczu nawierzchnia targu zamieniała się w grząskie bagno. Początkowy obszar 22046 m² w krótkim czasie zmniejszył się do 4000 m².