Służba w Petersburgu pozwoliła duchownemu zbliżyć się do kół dworskich, związanych z carem Aleksandrem I. W 1809, będąc już protojerejem, został spowiednikiem wielkiej księżnej Katarzyny Pawłowny, młodszej siostry panującego. Wyrażał w tym okresie typowe dla dworskiego środowiska poglądy bliskie mistycyzmowi, nie zawsze zgodne z doktryną prawosławną. Być może był wolnomularzem.
24 grudnia 1813 złożył wieczyste śluby mnisze, po czym został podniesiony do godności archimandryty i mianowany przełożonym monasteru Nowe Jeruzalem. Od 1816 zasiadał w konsystorzu eparchii moskiewskiej. 22 lipca 1817 został wyświęcony na biskupa orłowskiego i siewskiego. W 1821 przeszedł na katedrę twerską, zaś od 1823 był stałym członkiem Świątobliwego Synodu Rządzącego. Od tego roku stale mieszkał w Petersburgu i de facto przestał zajmować się sprawami swojej eparchii. W 1826 został przeniesiony na katedrę kazańską, równocześnie jednak stracił miejsce w Synodzie. Przyczyną tego było najprawdopodobniej jego zamiłowanie do mistycyzmu, którego nie aprobował nowy car Mikołaj I.