W klasztorze przebywało ponad 1000 mnichów i mniszek.
Klasztor uległ pożarowi w czasie wojny w 1341 roku w okresie dynastii Yuan (1271–1368). Stopniowo przywracano go do dawnej świetności, co zakończono w okresie dynastii Ming (1368–1644). Ponownie został zniszczony w roku 1592.
W czasie panowania dynastii Ming i Qing klasztor był parokrotnie odnawiany. W drugiej połowie XVII wieku uległ poważnym przebudowom. Cesarz Kangxi nakazał w 1692 roku przeprowadzenie kompleksowej odbudowy klasztoru i połączenia go z pobliskim klasztorem Fahai (法海寺).
W 1886 roku z klasztoru pozostał jedynie Pawilon Awalokiteśwary i dwaj mnisi.
W 1890 roku Shanhe przejął klasztor i rozpoczął program jego odbudowy. Odbudowano wówczas m.in. takie budynki jak Budynek Mahawiry, Budynek Medytacji, Budynek Opata i Budynek Brahmacarya. Mistrz Benru wybudował Pawilon Sutr, gdy w 1910 roku cesarz Puyi podarował klasztorowi 7000 zwojów sutr. W 1933 roku odbudowano Pawilon Awalokiteśwary oraz Budynek Niebiańskich Królów. Zasadniczo, większość budynków dzisiejszego klasztoru została odbudowana w okresie panowania cesarza Guangxu (光緒), przedostatniego cesarza chińskiego.