Do 1949 roku zostało wybudowanych przez mnichów z Guanghua wiele klasztorów w różnych krajach południowo-wschodniej Azji. Obecnie klasztor ma siedem filialnych świątyń na Półwyspie Malajskim i w Indonezji.
W 1949 roku w klasztorze przebywało około 60 mnichów. W 1965 roku było ich 57. Wybuch "rewolucji kulturalnej" w 1966 roku odbił się na losach klasztoru. Został on wtedy siłą zamknięty, a mnichów przepędzono. Zniszczono wiele rzeźb buddyjskich, a klasztor zamieniono na fabrykę.
Pod koniec lat 70. XX wieku mistrz Yuanchan (圆禅法师) z klasztoru Yechengguang (椰城广化寺) w Indonezji razem z innymi Chińczykami z zagranicy rozpoczęli wspieranie finansowe Guanghua si.
W lutym 1980 roku zawiązał się komitet na rzecz odbudowy klasztoru, który zaczął zbierać pieniądze na odbudowę klasztoru, głównie w krajach zamorskich. W grudniu 1980 roku rozpoczęto prace rekonstrukcyjne pod kierunkiem mistrza Yuanzhou (圆拙老法师). W 1983 roku opatem klasztoru został mnich Yiran (毅然法师) i wtedy też prace restauracyjne zaczęły być prowadzone bardzo intensywnie. W tym też roku klasztor stał się jednym z Regionalnych Klasztorów Chińskiego Buddyzmu (汉族地区全国重点寺院) a mistrz Yuanzhou założył w nim Buddyjską Akademię Prowincji Fujian (福建佛学院).