Bucky Harris, właśc. Stanley Raymond Harris (ur. 8 listopada 1896, zm. 8 listopada 1977) – amerykański baseballista, który występował na pozycji drugobazowego, menadżer klubów MLB.
Kariera zawodnicza Karierę rozpoczął w zespołach niższych lig, Muskegon Reds, Scranton Miners, Norfolk Tars, Reading Pretzels i Buffalo Bisons, skąd 25 sierpnia 1919 został wymieniony do Washington Senators za Hala Janvrina. W Major League Baseball zadebiutował trzy dni później w meczu przeciwko New York Yankees, w którym zaliczył single’a i dwa RBI. W sezonie 1919 uzyskał średnią uderzeń 0,214, mimo to właściciel klubu Clark Griffith zdecydował, iż Harris w sezonie następnym będzie podstawowym drugobazowym zespołu. W 1920 jego średnia wyniosła 0,300.
W latach 1921–1925 był jednym z najlepszych drugobazowych w lidze, zwyciężał w klasyfikacji pod względem rozegrania podwójnych autów i uzyskiwał drugi i trzeci wynik w liczbie asyst. W 1924 został grającym menadżerem zespołu. W meczu numer 7 World Series 1924, w których Senators mierzyli się z New York Giants, w drugiej połowie ósmej zmiany przy stanie 1–3 zaliczył two-run single, wyrównując stan meczu na 3–3, zaś decydujące o zwycięstwie w całej serii odbicie zaliczył w drugiej połowie dwunastej zmiany Earl McNeely, po którym runa zdobył Muddy Ruel.