W Strasburgu uzyskał doktorat prawa kanonicznego na podstawie pracy „Assertiones ex historia iuris canonici et iure ecclesiastico universo selectae”, dedykowanej królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu (Strasburg, 1785).
Po powrocie zajął się porządkowaniem archiwum Akademii Krakowskiej. W 1787 roku otrzymał zaszczytne stanowisko Sekretarza Szkoły Głównej Koronnej a od 1790 roku kierował katedrą prawa kanonicznego. W tym czasie napisał rozprawę o prawie kanonicznym „Dysertacja z prawa kanonicznego” (1786), oraz rozprawę „O wymiarze sprawiedliwości kryminalnej”. W latach 1799–1800 zebrał wykłady z zakresu problematyki procesu kościelnego i opublikował je w podręczniku „Institutiones processus iudiciarii fori ecclesiastici et civilis”.
Na publicznym posiedzeniu Akademii zorganizowanym z okazji rocznicy jej powstania i imienin króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, odczytał swoją „Dysertację o prawodawstwie kryminalnym” (1788), w której żądał „jednakowej kary dla ubogich i majętnych, dla pana i sługi, i to takiej kary, która by kryła w sobie tylko tyle surowości, ile potrzeba dla przykładu, a tyle ducha miłosierdzia, iżby była w stanie poprawić przestępcę”.