Gdy na początku XV wieku pożar strawił cały klasztor Kenchō sięgnięto do wcześniejszych kopii planówW pożarze spłonęły także plany architektoniczne klasztoru i klasztor został błyskawicznie odbudowany, chociaż tylko częściowo zgodnie z pierwotnym układem.
Ogólny styl użyty w Kenchō-ji może być uważany za pierwotny model dla wszystkich średniowiecznych klasztorów zen w Japonii. Ten klasyczny styl nosi nazwę shichidō-garan (siedmiobudynkowy klasztor)Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 224.
Architektura Kenchō-ji odzwierciedlała chiński model architektoniczny z góry Tiantong. Odbiegała jednak w kilku detalach od oryginału. Klasztor zaprojektowany był wzdłuż osi północ-południe. Wejście wiodło przez tzw. "górską bramę" (jap. sanmon), która symbolizowała oczyszczenie z pożądań i myślenia pojęciowego, i wkroczenie krainę "pustki". Stamtąd droga wiodła do leżącego na osi budynku Buddy (jap. butsuden). Ponieważ wszelkie rytuały związane z Buddą musiało poprzedzać oczyszczenie, na lewo i prawo od osi, za bramą, a przed budynkiem Buddy znajdowały się latryna (jap. tōsu) i łaźnia (jap. yokushitsu). Na lewo i na prawo od osi klasztoru, za budynkiem Buddy znajdowały się budynek mnichów (jap. sōdō) i kuchnia (jap. kuri). Budynek mnichów służył do medytacji.