Mnisi z monasteru Hopovo wielokrotnie wyjeżdżali do Rosji, by prosić carów o pomoc finansową. W 1641 otrzymali gramotę zezwalającą na przybywanie po wsparcie materialne co 7–8 lat. Z dokumentu wynika, że w klasztorze przebywało wówczas ok. 60 mnichów. Wspólnota poniosła poważne straty w wojnach z Turcją w latach 1684 i 1688, w rezultacie czego mnisi, razem z relikwiami św. Teodora Tyrona, uciekli najpierw do Šabca, a stamtąd do monasteru Radovašnica. Wspólnota liczyła wówczas ponad 100 osób. Już rok po ucieczce mnisi przystąpili do prowizorycznej odbudowy klasztoru, a w latach 1693–1695 – do jego pełnej restauracji. Monaster dysponował znacznym majątkiem ziemskim oraz czterema młynami, dzięki czemu w XVIII w. mnisi mogli przystąpić do rozbudowy kompleksu klasztornego, budując nowy refektarz, dom przeznaczony dla pielgrzymów i dodatkowe skrzydło z celami dla mnichów. Według opisu z 1771 kompleks monasterski wznosił się na planie czworoboku, tworzonego przez cztery budynki mieszkalne zajmowane przez członków wspólnoty. Również w XVIII w. wzniesiono monasterską dzwonnicę z kaplicą (zniszczoną podczas II wojny światowej), przy której najpierw pracował mistrz Vencl Novak z Petrovaradinu, a następnie Facel Nikolaus.