Ikonostas do głównej cerkwi monasterskiej powstał w latach 1754–1770. Jest to konstrukcja barokowa wykonana według projektu Paula i Antona Raznerów, z ikonami Teodora Kračun. Większość oryginalnych wizerunków znajdujących się w ikonostasie nie przetrwała II wojny światowej – z 61 ikon pozostało 19.
Monaster żeński Monaster został prawdopodobnie opuszczony w czasie I wojny światowejBiskup Sawa (Vuković) w swoim słowniku biograficznym biskupów serbskich wskazuje, że jeszcze na pocz. XX wieku monaster był czynny. Por. Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, ss.98–103.. Życie mnisze na jego terenie wznowiły w 1920 rosyjskie mniszki z monasteru Narodzenia Matki Bożej w Leśnej, przebywające na emigracji w Królestwie SHS. Wspólnotą kierowały wspólnie „pierwsza” i „druga” ihumenia Nina (Kosakowska) i Katarzyna (Jefimowska). Mniszki otworzyły przy klasztorze przytułek dla osieroconych dzieci rosyjskich emigrantów, wspólnota stała się ważnym ośrodkiem religijnym i kulturalnym Rosjan w Królestwie SHS. Do monasteru przyjmowane były również posłusznice z Serbskiego Kościoła PrawosławnegoИгумения Екатерина (Ефимовская). W monasterze kontynuowany był kult św.