Obie kompanie opanowały w wysokim stopniu budowę mostów typu Baileya, co miało zasadnicze znaczenie w walkach dywizji na kontynencie. Dotychczasowe szkolenie wewnątrz dywizji zostało sprawdzone na poligonie ćwiczebnym w rejonie Newrnarket, dokąd dywizja przybyła w lipcu 1943. Saperzy wykazali tam wysoki stopień wyszkolenia w przekraczaniu pól minowych, organizowaniu przepraw i budowie mostów.
Na jesieni 1943 została ustalona ostateczna organizacja dywizji. W skład saperów dywizyjnych weszły: 10 kompania saperów, 11 kompania saperów, 11 kompania parkowa saperów, dywizyjny pluton mostowy, czołówka naprawcza.
Wszystkie pododdziały wylądowały w Normandii w pierwszych dniach sierpnia 1944 i przebyły następnie cały szlak bojowy od Caen poprzez Falaise, most „Warszawa” na Sekwanie, Ieper, Gandawę, Bredę do Wilhelmshaven.
W latach 1992–2001 dziedzictwo tradycji Oddziałów Saperów 1 Dywizji Pancernej kontynuował 11 Batalionu Saperów w Świętoszowie (do 1993 roku w Żarach)Decyzja Nr 94/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 listopada 1992 roku w sprawie przyjęcia dziedzictwa tradycji oraz ustanowienia dorocznego Święta dla 11 Batalionu Saperów 11 Dywizji Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego. Dziennik Rozkazów MON z 1992, poz.