W latach 1944–1945 uczestnik operacji wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej. Kilkakrotnie ranny i kontuzjowany, wojnę ukończył w stopniu pułkownika.
Do jesieni 1945 w Niemczech, później ponownie w wojskach inżynieryjnych, 1948 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa i został szefem wojsk inżynieryjnych Sił Zbrojnych ZSRR, od 1951 dyrektor Instytutu Badawczego Wojsk Inżynieryjnych, od 1953 szef Komitetu Inżynieryjnego Wojsk Inżynieryjnych Armii Radzieckiej. Od 1961 zastępca szefa, od 1965 szef Wojsk Inżynieryjnych Ministerstwa Obrony ZSRR. Od 16 grudnia 1972 marszałek wojsk inżynieryjnych. Aktywny zwolennik idei tworzenia wojsk specjalnych. Wniósł wielki wkład w rozwój wojsk inżynieryjnych, wyposażając je w nową technikę i sprzęt. Autor wielu artykułów na temat teorii i praktyki inżynierii i wsparcia operacji bojowych, historii wojsk inżynieryjnych i wspomnień. Zginął w wypadku wojskowego helikoptera Mi-8 w Białoruskim Okręgu Wojskowym. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.