Łączy zatem znaki graficzne, literowe, liczbowe i słowne oraz informacje o dźwiękach z instrukcjami wykonawczymi.
Tabulatury opisują przede wszystkim sposób wydobycia dźwięku przez odniesienie do konstrukcji instrumentu i czynności wykonawcy. Za pomocą linii, liter lub liczb mogą wskazywać struny, progi, klawisze albo palce. Ich postać zależy od instrumentu; historycznie stosowano m.in. tabulatury lutniowe i , a pokrewne rozwiązania występowały również w sposobach notowania muzyki przeznaczonej na wschodnioazjatyckie instrumenty strunowe. Tabulatury mogą też zawierać oznaczenia rytmiczne.
thumb|Graficzna partytura utworu Solitude Hansa-Christopha Steinera W XX wieku rozwijano sposoby zapisu dostosowane do nowych technik wykonawczych i efektów barwowych, złożonych struktur rytmicznych, muzyki mikrotonowej, aleatoryzmu oraz muzyki elektronicznej. wiąże odległości poziome między znakami z upływem czasu, natomiast , zapisy wskazujące czynności wykonawcze oraz systemy określające zakres swobody wykonawczej mogą zastępować elementy tradycyjnego zapisu albo go uzupełniać. Wiele nowych znaków i rozwiązań pozostaje związanych z określonym kompozytorem lub utworem. Odrębnym systemem dotykowym jest .