Umieszczane nad tekstem oznaczenia wskazywały wysokość dźwięków, natomiast wartości rytmiczne dźwięków wynikały z metrum poetyckiego i znaków dodatkowych.

Odrębne sposoby utrwalania muzyki rozwijały się w Azji Południowej i Wschodniej. Teksty Samawedy, których tradycja sięga I tysiąclecia p.n.e., przekazywano przede wszystkim ustnie, lecz w późniejszych rękopisach ich recytację wspomagały znaki akcentowe, sylabiczne i liczbowe. Najstarszym zachowanym indyjskim zabytkiem zawierającym rozbudowany zapis melodii jest pochodząca z VII–VIII wieku inskrypcja wyryta na skalnej ścianie obok świątyni jaskiniowej należącej obecnie do zespołu w Kudumiyamalai. Obejmuje ona siedem melodii zapisanych za pomocą sylab indyjskiej solmizacji, zwanej : Sa, Ri, Ga, Ma, Pa, Dha i Ni. Najstarszym zachowanym indyjskim źródłem rękopiśmiennym posługującym się notacją muzyczną jest natomiast przypisywany Matandze traktat , którego zachowana redakcja ukształtowała się prawdopodobnie pod koniec I tysiąclecia. W Chinach od starożytności zapisywano nazwy wysokości, wzorce strojenia i układy dźwięków. Najstarszy zachowany pełny zapis utworu – „” – sporządzono w tabulaturze przeznaczonej dla guqinu, opisujący wybór strun, miejsca ich naciskania oraz ruchy palców.