Zbór Ewangelicki w Rozłazinie – nieistniejący zbór (parafia) funkcjonująca w latach 1614–1641 lub 1571–1641.
Powstanie i upadek zboru Reformacja i protestantyzm do miejscowości dociera w drugiej połowie XVI w. Jednak dokładna data powstania samego zboru nie jest obecnie znana. Wiadomo jedynie, że wizytująca Rozłazino komisja ewangelicka w 1571 roku nie zastaje w miejscowości pastora. Dlatego datę tę można przyjąć jako jedną z możliwych powstania, zawiązania się zboru. Pierwszy pastor notowany jest w 1614 roku. Miejscowość jest w tym czasie własnością książęcą dynastii Gryfitów. W tym czasie również pobliska kaplica w Dzięcielcu wymieniana jest jako filia Rozłazina. Chociaż sam Dzięcielec i kapica jest patronatu prywatnego.
W 1637 roku umarł ostatni z przedstawicieli z dynastii Gryfitów, a Ziemia lęborsko-bytowska w tym Rozłazino wróciło pod panowanie polskie. Dlatego też miejscowość jak również kościół w tym czasie stał się własnością królewską. Dzięki zmianie przynależności terytorialnej na ziemie te wkracza kontrreformacja dążąca do rewindykacji i odebrania protestantom miejscowych kościołów m.in. w Rozłazinie. Głównym przedstawicielem ówczesnej kontrreformacji na terenie dekanatu lęborskiego był bp.