Problemem okazał się również niedobór specjalistów od nitowania kadłuba. Z powodu wybuchu wojny część z nich została skierowana do rozbudowy infrastruktury remontowej marynarki. Na wydajność pracy negatywnie wpływały też strajki – pierwszy z nich odbył się już w lipcu 1914 roku. Wodowanie „Awtroiła” odbyło się roku. Zakończenie budowy okrętu było opóźniane przez brak turbin oraz częste zmiany oczekiwań co do uzbrojenia jednostki.
Opis konstrukcji Kadłub Źródła podają różne dane dotyczące wyporności „Awtroiła”: standardowa – 1354 ton, normalna – 1757 ton, pełna – 2200 ton lub projektowa – 1350 ton i pełna 1750 ton. Długość maksymalna okrętu wynosiła 107,1 lub 107,5 metra, zaś długość między pionami 105 m. Maksymalna szerokość to 9,53 m, na konstrukcyjnej linii wodnej wynosiła ona 9,4 m. Zanurzenie jednostki na dziobie wynosiło 3 m, zaś na rufie 3,6 m. Przy wyporności 1350 ton zanurzenie nie przekraczało 3 metrów. Okręt podzielony był na przedziały 14 głównymi grodziami wodoszczelnymi. Wręgi rozmieszczone były w odstępach 550 mm. Między 47 a 152 wręgą, pod przedziałami maszynowni i kotłowni, znajdowało się podwójne dno. Przechyły boczne hamowane były przez stabilizatory bierne systemu Frahma.