Podczas okupacji w czasie II wojny światowej pracował w barze w Warszawie. W 1945 grał w Teatrze Miejskim w Katowicach, natomiast w sezonie 1945/1946 reżyserował i występował w Teatrze Miejskim w Sosnowcu. W 1946 roku został zaangażowany do Teatrów Miejskich w Krakowie, pozostając tam do 1949 roku. W latach 1947–1950 Ziembiński w Krakowie i Łodzi wykładał w szkołach aktorskich oraz grał wspólnie z żoną w Teatrze Powszechnym w sezonie 1949/1950.
W 1950 roku, w Kaliszu, objął kierownictwo artystyczne Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego. W 1951 roku przeprowadził się do Poznania, tworząc tam znakomite kreacje aktorskie i występując razem np. w Głupim Jakubie Tadeusza Rittnera, Rozbitkach Józefa Blizińskiego, Skandalu w Hellbergu Jerzego Broszkiewicza. Był jednym z najwybitniejszych aktorów scen poznańskich w latach 1953–1965.