Po zakończeniu wojny secesyjnej pułk skierowano do Saint Louis, skąd 29 grudnia 1865 roku odpłynął, przez Nowy Orlean i Przesmyk Panamski, do Kalifornii. Krótko stacjonował w San Francisco, ale w czerwcu 1866 roku kompanie zostały rozrzucone po całym obszarze Zachodu. Zaczęła się długoletnia, trudna i niebezpieczna służba, za którą 30 oficerów i żołnierzy nagrodzono Medalem Honoru. 18 z tych odznaczeń pułk otrzymał za walki z Apaczami w Arizonie, a dalszych 6 podczas „kampanii zimowej” gen. George’a Crooka (1872–1873).
W służbie patrolowo-eskortowej na dawnym pograniczu 1 Pułk Kawalerii – a w zasadzie jego rozproszone kompanie/szwadrony – spędził ponad trzydzieści lat, by na przełomie stuleci przejść do spokojnej służby garnizonowej w Forcie Hood w Teksasie. W I wojnie światowej nie uczestniczył. W roku 1935 mocno zredukowaną liczebnie jednostkę pozbawiono koni i zaczęto przygotowywać na przekształcenie w pułk kawalerii zmechanizowanej (1938), a następnie pancernej, co ostatecznie nastąpiło w roku 1940, mimo sprzeciwu wielu kawalerzystów, którzy nie chcieli mieć nic wspólnego ze „śmierdzącymi gazoliną potworami”.