płyta podłogowa i zawieszenie) najnowszego modelu – 125, który miał zadebiutować w 1967 roku. Licencja nie objęła nowoczesnych silników zastosowanych we włoskim 125 ani nowej deski rozdzielczej. Polski pojazd nie miał odpowiednika wśród modeli produkowanych w Turynie, co ułatwiło uzyskanie ważnych finansowo dla strony polskiej uprawnień eksportowych na rynki zachodnie oraz uprawniało do używania marki Fiat w nazwie modelu.
Licencyjny samochód z Żerania został wypuszczony kilka miesięcy później po włoskim 125. Towarzyszyła temu poważna reorganizacja polskiego przemysłu motoryzacyjnego, polegająca głównie na specjalizacji zakładów kooperujących z FSO. Wzorem producentów zachodnioeuropejskich zrezygnowano z produkcji całego samochodu w jednym zakładzie, poszczególne podzespoły wytwarzane były przez oddzielnych podwykonawców. W kwietniu 1966 roku rozpoczęło pracę biuro Motoimportu w Turynie, miało ono za zadanie koordynację współpracy technicznej i handlowej między zainteresowanymi przedsiębiorstwami polskimi a biurami Fiata. W drugiej połowie 1966 roku rozpoczęła się akcja szkoleniowa polskich techników w zakładach Fiata i jego kooperantów.
PF 125p (1967–1973)
mały|Polski Fiat 125p z lat 1968–1973 mały|Polski Fiat 125p MR'72