Wybory w 1932 r. wygrał Tiburcio Carías Andino, który okazał się być najdłużej sprawującym swój urząd prezydentem w historii Hondurasu. Jego rządy trwały do 1949 roku. W tym czasie Andino przeprowadził liczne reformy, takie jak wydłużenie kadencji prezydenta do sześciu lat, przywrócenie kary śmierci, a także ustawowe przedłużenie swoich rządów do 1949 r. Zmiany te wywołały niezadowolenie opozycji, która w latach 30. i 40. podjęła liczne nieudane próby obalenia prezydenta. W wyborach roku 1949 zwyciężył Juan Manuel Gálvez, popierany oficjalnie przez Caríasa. Podczas wyborów 1954 r. zwyciężył Vileda Morales, lecz elekcja ta wzbudziła sporo wątpliwości, doprowadzając do kryzysu politycznego. W międzyczasie kraj opuścił pod pozorem choroby dotychczasowy prezydent, Gálvez, powierzając władzę wiceprezydentowi Julio Lozano Díazowi. Ten zdecydował, iż do czasu, gdy możliwe stanie się przeprowadzenie nowych wyborów prezydenckich, sam będzie sprawował urząd prezydenta, stojąc na czele rady ministrów złożonej z przedstawicieli wszystkich trzech konkurujących ze sobą ugrupowań.