W przeciwieństwie do licznych kompleksów z pentafluorkami metali (oprócz 4 kompleksów z opisane były także różne kompleksy z , , , i ), a także kilku analogicznych kompleksów , do końca lat 60. publikacja Cohena i Peacocka była jedynym doniesieniem opisującym domniemany . Otrzymana substancja nie została jednak wyizolowana w stanie czystym i w pełni scharakteryzowana. Dopiero w roku 1971 grupa R.J. Gillespiego uzyskała związek z w formie czystej i udowodniła jego skład oraz budowę.
Otrzymywanie i właściwości Undekafluorodiantymonian trifluoroksenonu można otrzymać w wyniku rozpuszczenia czystego tetrafluorku ksenonu w pentafluorku antymonu w temperaturze 50 °C:
Po odparowaniu pod zmniejszonym ciśnieniem produkt wytrąca się w postaci żółtych lub jasnożółtozielonych kryształów, topiących się w temperaturze 81–83 °C.
Widma Ramana i -NMR wykazały, że produkt ma budowę soli . Zostało to później potwierdzone badaniami krystalograficznymi, na podstawie których określono, że długość wiązania mostkowego wynosi 2,49 Å i jest znacząco większa niż długości wiązań niemostkowych (1,83–1,91 Å).