Zespół budynków biurowych Banku Polskiego został przypisany do numeracji ulicy Elektoralnej (nr 2).
W 1830 roku, po wybuchu powstania listopadowego, do gmachu przeniosła się z Pałacu Namiestnikowskiego Rada Administracyjna.
W 1863 roku, w czasie powstania styczniowego, powstańcy pod dowództwem Aleksandera Waszkowskiego przejęli znajdującą się w skarbcu Banku Polskiego Kasę Główną Królestwa Polskiego. W 1877 roku Giełda została przeniesiona do budynku dawnej Ujeżdżalni przy ul. Królewskiej 14. W 1886 roku Bank Polski został zlikwidowany.
W XIX wieku budynek był kilkakrotnie przekształcany, m.in. w celu zwiększenia powierzchni biurowej częściowo zamurowano zewnętrzne arkady.
W latach 1919−1921 gmach był restaurowany pod kierunkiem Mariana Lalewicza.
Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 budynek został uszkodzony w wyniku niemieckich bombardowań. Został zniszczony w 1944 roku.
W latach 1950–1954 gmach został odbudowany według projektu Piotra Biegańskiego, z uproszczeniami i zmianą jego funkcji. W latach 1957–1989 był siedzibą utworzonego w 1957 roku Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego.
W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków.