Był również członkiem sekcji tłumaczeniowej w Ministerstwie Edukacji Wyższej i Technicznej w NRD (1965-1967), jak i organizacji Friedensrates der DDR wchodzącej w skład Światowej Rady Pokoju.

Rozprawa doktorska Kade pod tytułem „Subjektive und objektive Faktoren im Übersetzungsprozeß „ (Subiektywne i obiektywne czynniki w procesie tłumaczenia) była prawdopodobnie pierwszą rozprawą przekładoznawczą w Niemczech. W 1968 roku ukazała się ona jako suplement do czasopisma Fremdsprachen pod tytułem „Zufall und Gesetzmäßigkeit in der Übersetzung” (Przypadek i regularność w tłumaczeniu). W pracy tej Kade starał się wyjść poza granice czysto językoznawczego podejścia do tłumaczeń ustnych i pisemnych. Stanowi ona jedno z bardziej znaczących osiągnięć teorii tłumaczenia w Niemczech.

W swojej opublikowanej w 1980 roku rozprawie habilitacyjnej pod tytułem „Die Sprachmittlung als gesellschaftliche Erscheinung und Gegenstand wissenschaftlicher Untersuchung“ (Mediacja językowa jako zjawisko społeczne i przedmiot badań naukowych), Kade podjął próbę ustalenia zadań i celów przekładoznawstwa na podstawie analizy naukowej mediacji językowej.

To Otto Kade zaproponował by nazwać swoją dziedzinę „przekładoznawstwem”.