W 1980 r. dopracowywał swój model tłumaczenia. Próbował określić związek pomiędzy okolicznościami komunikacji, okolicznościami tłumaczenia i tekstami (źródłowym i docelowym), wykorzystując następujące, ułożone według ważności czynniki: cel komunikacji (zamierzone przekazane informacje tekstu), obiekt komunikacji (znaczeniowa składowa tekstu), nadawca, adresat/odbiorca, komunikatywność społeczności (wzgląd na relacje pomiędzy informacjami bezpośrednimi, pośrednimi i utożsamianymi) oraz warunki przekazu (z rozróżnieniem przekładu i interpretacji oraz ich mieszanych form).
Ekwiwalencja w przekładzie Kade uważał, że problemy w przekładzie wynikają z różnic w historii wytwarzania się społeczeństw. Tym samym, trudności z tłumaczeniami mogą zostać wyjaśnione po zbadaniu całości społeczeństw. Kade twierdził, że wzorem, kierunkowskazem dla tłumaczeń są językowe definicje ekwiwalencji.