Mówią, że zaczyna już tracić głos.”
Koncertowała, często w zespole z mężem, dyrygentem, Ludowym Artystą ZSRR Nikołajem Gołowanowem (1891–1953); wykonywała rosyjskie pieśni ludowe, pieśni ukraińskie i białoruskie, w program koncertu często włączała Wokaliz Rachmaninowa.
Od 1936 była wykładowcą w studio operowym Teatru Bolszoj, w Studio Operowym im. Stanisławskiego i w latach 1943–1950 w Moskiewskim Studio Operowym im. P.I. Czajkowskiego (od 1943 była profesorem). Doktor sztuki (1944).
W 1950 roku, za życia Józefa Stalina, władze Związku Radzieckiego nadały Konserwatorium Odeskiemu imię Antoniny Nieżdanowej, mimo że nie była ona w żaden sposób związana z tą uczelnią.
Zmarła w Moskwie i została pochowana na Cmentarzu NowodziewiczymНоводевичье кладбище. Нежданова Антонина Васильевна (1873-1950).
Tytuły honorowe Zasłużona Artystka Teatrów Imperatorskich (1912); Zasłużony Artysta RFSRR (1919); Ludowy Artysta RFSRR (1925); Ludowy Artysta ZSRR (6 września 1936); Bohater Pracy (1925).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Moskiewskiego Kategoria:Ludowi Artyści RFSRR Kategoria:Ludowi Artyści ZSRR Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Rosyjscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Rosyjskie śpiewaczki klasyczne Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Konserwatorium Moskiewskiego Kategoria:Zasłużeni Artyści RFSRR Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Soliści Teatru Bolszoj