Początki Branhamizm pojawił się na bazie nauk Williama Branhama, jednego z prekursorów ruchu charyzmatycznego. Ponieważ jednak Branham w swoich naukach w wielu szczegółach przyjął poglądy odbiegające od doktryny pentekostalnej, jak i doktryny ruchu charyzmatycznego, jego nauka utworzyła nowy nurt religijny nazywany branhamizmem. Sami członkowie ruchu nazywają siebie uczestnikami ruchu Poselstwa.
W Polsce ruch rozprzestrzenił się prawie wyłącznie w środowisku polskich protestantów. Pod koniec lat 50. w środowisku zielonoświątkowym wysyłano z Polski do misji Branhama prośby o uleczenie poprzez modlitwę. Pod koniec lat 60. działalność w Polsce rozpoczęli niemieccy kaznodzieje, Ewald Frank i Gerd Rodewald, propagujący nauki Branhama. Skutkiem ich działalności było pojawienie się pierwszych zwolenników branhamizmu, wśród których był Tadeusz Kupka oraz jego bracia Władysław i Adolf. W połowie lat 70. Eugeniusz Ilczuk utworzył pierwszy zbór branhamistów w Wiśle. Nauka Branhama spotkała się z pozytywnym przyjęciem przede wszystkim w środowisku stanowczych chrześcijan na Śląsku Cieszyńskim i na Zaolziu.