Nielicznych wyznawców pozyskano na Ziemiach Odzyskanych.
W latach 1966–1972, wraz z przesiedleniem stanowczych chrześcijan w rejon Pogórza Bukowskiego i wschodniego krańca Beskidu Niskiego (Wola Piotrowa, Puławy, Wisłoczek, Tokarnia), doszło do utworzenia odrębnej wspólnoty nazwanej Ewangeliczną Wspólnotą Zielonoświątkową. Cześć tej wspólnoty przyjęła nauki Branhama. W 1976 utworzono odrębny zbór branhamistów w Wisłoczku liczący 17 osób. W 1986 roku doszło do podziału zboru zielonoświątkowego w Bolesławcu, w wyniku którego powstał kilkunastoosobowy zbór branhamistów istniejący w mieście kilkanaście lat.
Podział środowiska Podziały w środowisku polskich członków ruchu pojawiły się w latach 80. Utworzyli oni cztery odłamy związane z osobą lidera przyjmowanego za następcę po Williamie Branhamie (1909–1965). Odłamom tym przewodzili Joseph Branham, Lee Vayle, Joseph Coleman i Ewald Frank. Odłamy utrzymują ze sobą luźne kontakty.
Z osobą Josepha Branhama (ur. 1955) – syna Williama – związany jest odłam określający siebie jako „Biblijnie wierzący”. Jest to najliczniejsza grupa, ściśle trzymająca się nauk Branhama. Skupiają się głównie w rejonie Pogórza Bukowskiego i wschodniego krańca Beskidu Niskiego oraz na Śląsku Cieszyńskim.