Po 40 latach stałej pracy w kolejnictwie w lutym 1960 roku przeszedł na emeryturę.

Dalsze lata Podczas okupacji hitlerowskiej również pracował na stacji Poznań Głowy w charakterze robotnika. W tym okresie prowadził rozległe akcje sabotażowe – dywersyjne wespół z grupą współpracowników, aż do oswobodzenia miasta Poznania. W czasie walk ulicznych w Poznaniu brał udział w rozbijaniu faszystów udzielając pomocy oddziałowi wojsk radzieckich, ulokowanemu w jego mieszkaniu przy ul. Czesława nr 2. Tam też 5 lutego 1945 roku został ciężko ranny i zasypany gruzami. Po wyleczeniu się z ran kontynuował pracę w kolejnictwie. Po przejściu na emeryturę udzielał się wszechstronnie w pracy społecznej. Od 2 maja 1945 roku należał do poznańskiego chóru „Hasło”.

Pochowany został na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.

Odznaczenia 13 listopada 1958 – Wielkopolski Krzyż Powstańczy 21 grudnia 1972 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 5 lutego 1986 – Odznaka honorowa „Za zasługi w rozwoju województwa poznańskiego” 29 czerwca 1979 – Odznaka Honorowa Miasta Poznania 9 października 1988 – Złota Odznaka „Przodujący Kolejarz” 26 października 1998 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Przypisy