Powstanie Wielkopolskie Po przyjeździe do Poznania Ignacego Paderewskiego, wraz z misją wojskową angielsko – francuską, jako członek P.O.W. uzbrojony w broń palną zabezpieczał pochód. W dniu wybuchu powstania 27 grudnia 1918 roku znajdował się w „Zielonej Kawiarni” przy ul. Wrocławskiej, gdzie mieściła się siedziba wszystkich komend. Stamtąd, usłyszawszy pierwsze wystrzały broni, oraz okrzyki – „Polacy do boju!”, ruszył pod gmach policji, gdzie zabarykadowali się Niemcy – policja i wojsko. Po pierwszych pertraktacjach i poddaniu się Niemców, jego oddział pomaszerował po zaopatrzenie się w dodatkową broń, amunicje i granaty ręczne do oddziału „Muzeum” obok „Bazaru”, gdzie mieściło się zaopatrzenie P.O.W. Do 15 lutego 1919 roku z bronią w ręku brał udział w walkach powstańczych na terenie Poznania, a od 15 lutego z powodu otwarcia się ran dostał się do szpitala wojsk polskich przy Placu Bernardyńskim. Brał udział w rozlepianiu ulotek, organizowaniu manifestacji, organizowaniu broni i przeprowadzaniu sabotażu w wojsku pruskim. W Powstaniu brał udział w walce o gmach policji, zajmowaniu koszar przy ul. Solnej, zajmowaniu „Kernwerku” i zdobywaniu Ławicy. Ze szpitala zwolniony w styczniu 1920 roku. Jako 50-procentowy inwalida wojenny 9 lutego 1920 roku rozpoczął pracę na stacji Poznań Główny jako kolejarz.