Od 1939 budowano dużym nakładem pracy Stołeczny Zapasowy Szpital Chirurgiczny (Székesfőváros Sebészeti Szükségkórháza), czyli tzw. Podziemny Szpital, oddany do użytku w 1944. Obiekt był zaplanowany na przyjęcie 300 osób. W czasie oblężenia Budapesztu był jednak całkowicie wypełniony rannymi i według obliczeń naocznych świadków stłoczono tu 650–700 osób. Pozostałych, którzy nie zmieścili się w szpitalu, wnoszono do podziemi przez liczne wejścia prowadzące do systemu i kładziono na noszach lub workach wypchanych słomą. Opatrywano tutaj również niemieckich żołnierzy, lecz trafiali oni w większości do części jaskiń przeznaczonych specjalnie dla nichZagadki budzińskiego zamku VIII: Budowa Podziemnego Szpitala. Do 1949 wyrabiano tu szczepionkę przeciw tyfusowi na eksport do Jugosławii. W latach 50. XX wieku obiekt utajniono. Oprócz określenia „ściśle tajny” otrzymał kryptonim LOSK 0101/1. Odtajniono go dopiero w 2002. Ze względu na napiętą sytuację w czasie zimnej wojny zdecydowano się na jego rozbudowę i stworzono nowe pomieszczenie szpitalne oraz rozpoczęto wyposażanie obiektu wraz ze wzmocnieniem jego struktury za pomocą żelazobetonuZagadki budzińskiego zamku IX: Podziemia w czasie zimnej wojny do rewolucji 1956 roku. 25 października 1956 otworzono nie całkiem wykończony szpital i opatrywano w nim rannych cywilów i żołnierzy.