nędzarza, by go wśród możnych posadzić, by dać mu tron zaszczytny. Do Pana należą filary ziemi: na nich świat położył. On ochrania stopy pobożnych. Występni zginą w ciemnościach, bo nie [swoją] siłą człowiek zwycięża. Pan wniwecz obraca opornych: przeciw nim grzmi na niebiosach. Pan osądza krańce ziemi, On daje potęgę królowi, wywyższa moc swego pomazańca 1 Sam 2:1–10 Interpretacje i odniesienia thumb|left|Gerbrand van den Eeckhout, Anna przedstawia swego syna Samuela kapłanowi Helemu (ok. 1665 r.) thumb|240px|Anna przekazuje swego syna Samuela kapłanowi Helemu autorstwa Jana Victorsa z 1645 roku. Według źródeł biblijnych, Anna wyśpiewała swoją pieśń, gdy przedstawiła Samuela Helemu. Według niektórych autorów klasycznej literatury rabinackiej pierwsza połowa poematu była proroctwem traktującym o późniejszej roli Samuela jako proroka, o prawnuku Anny, Asafie, muzyku ze Świątyni Jerozolimskiej, o Sennacherybie, który zniszczy królestwo Izraela, oraz o upadku Nabuchodonozora i końcu niewoli babilońskiejTargum Jonatana.