W obozach prowadził działalność edukacyjną wśród jeńców w ramach Koła Nauczycielskiego, a sam ukończył obozowy Wyższy Kurs Nauczycielski, zorganizowany w ramach Instytutu Pedagogicznego w Neubrandenburgu (uznany przez powojenne władze za równoważny z ukończeniem Państwowych Wyższych Kursów Nauczycielskich)Zarządzenie Ministra Oświaty z dnia 20 lipca 1945 r..
Po II wojnie światowej, w 1946, został mianowany kierownikiem dwuletniej szkoły rolniczej w Konarzewie, natomiast w 1948 kierownikiem Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej w Rawiczu. 1 marca 1951 został dyrektorem Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej we Wrześni (obecnego Zespołu Szkół Politechnicznych im. Bohaterów Monte Cassino), a następnie również funkcjonujących na jej bazie Zasadniczej Szkoły Metalowej, Technikum Mechanicznego, Technikum Elektrycznego i Liceum Elektrycznego II stopnia. Przez kolejne 16 lat kierował tą placówką, mając znaczący wkład w rozwój szkolnictwa zawodowego na terenie powiatu wrzesińskiego i rozbudowę jego infrastruktury.