Alessandro Blasetti (ur. 3 lipca 1900 w Rzymie, zm. 1 lutego 1987 tamże) – włoski reżyser filmowy i scenarzysta, którego twórczość zapowiadała nadejście neorealizmu.
Był jedną z czołowych postaci włoskiej kinematografii okresu faszystowskiego. Zwany często „ojcem włoskiego kina” w uznaniu jego zasług od końca lat 20. XX w., gdy dzięki jego staraniom włoskiemu kinu udało się szczęśliwie wyjść z długotrwałego kryzysu.
Życie i twórczość Po studiach prawniczych zajął się dziennikarstwem i krytyką filmową. Pracował dla kilku branżowych czasopism. Debiutował w roku 1929 filmem Słońce, w którym ukazał trudne życie chłopów. Benito Mussolini nazwał ten obraz „początkiem faszystowskiego filmu”. Do historii włoskiego kina przeszedł też historyczny fresk z okresu zjednoczenia Włoch pt. Rok 1860 (1934).
Blasetti był jedną z postaci lobbujących za rozwojem kinematografii włoskiej lat 30. i za wspieraniem jej przez państwo. Jednym z rezultatów tych zabiegów było powstanie studia filmowego Cinecittà w Rzymie.
Reżyser zagrał samego siebie w głośnym filmie Najpiękniejsza (1951) Luchina Viscontiego. Przewodniczył jury konkursu głównego na 20.