Alessandro Blasetti (ur. 3 lipca 1900 w Rzymie, zm. 1 lutego 1987 tamże) – włoski reżyser filmowy i scenarzysta, którego twórczość zapowiadała nadejście neorealizmu.
Był jedną z czołowych postaci włoskiej kinematografii okresu faszystowskiego. Zwany często „ojcem włoskiego kina” w uznaniu jego zasług od końca lat 20. XX w., gdy dzięki jego staraniom włoskiemu kinu udało się szczęśliwie wyjść z długotrwałego kryzysu.
Życie i twórczość Po studiach prawniczych zajął się dziennikarstwem i krytyką filmową. Pracował dla kilku branżowych czasopism. Debiutował w roku 1929 filmem Słońce, w którym ukazał trudne życie chłopów. Benito Mussolini nazwał ten obraz „początkiem faszystowskiego filmu”. Do historii włoskiego kina przeszedł też historyczny fresk z okresu zjednoczenia Włoch pt. Rok 1860 (1934).
Blasetti był jedną z postaci lobbujących za rozwojem kinematografii włoskiej lat 30. i za wspieraniem jej przez państwo. Jednym z rezultatów tych zabiegów było powstanie studia filmowego Cinecittà w Rzymie.
Reżyser zagrał samego siebie w głośnym filmie Najpiękniejsza (1951) Luchina Viscontiego. Przewodniczył jury konkursu głównego na 20. MFF w Cannes (1967).
Wybrana filmografia Słońce (Sole) (1929) Nerone (1930) Resurrectio (1930) Terra madre (1931) Palio (1932) Rok 1860 (1860) (1934) Aldebaran (1935) Ettore Fieramosca (1938) Un'avventura di Salvator Rosa (1940) Żelazna korona (La corona di ferro) (1941) Quattro passi fra le nuvole (1943) Un giorno nella vita (1946) Fabiola (1949) Prima comunione (1950) Altri tempi (1951) Szkoda, że to łajdak (Peccato che sia una canaglia) (1954) La fortuna di essere donna (1956) Europa di notte (1959) Liolà (1963) Io, io, io... e gli altri (1966) Simón Bolívar (1969)
Przypisy
Kategoria:Włoscy reżyserzy filmowi Kategoria:Włoscy scenarzyści Kategoria:Laureaci Honorowego Złotego Lwa Kategoria:Laureaci Nagrody David di Donatello Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1987